Powinnam się zabrać za podsumowania, ale jak zrobić podsumowanie 8 takich miesięcy? To będzie przerażająco trudne zadanie, chyba rozbije je na części składowe. W ogóle nie mogę się zbytnio skupić na tym, co chciałabym napisać.

Może zacznę od rzeczy, które mi się NIE podobały…

1. Zdecydowanie nie podoba mi się ilość samochód i kompletny brak poszanowania dla pieszych (chociaż rowerzystów też, ale mniej)! Parkowanie na wszystkich chodnikach, przez co pieszy musi chodzić po trawie/ziemi/błocie/czymkolwiek lub między samochodami na ulicy. Brak poszanowania zebr oraz zielonego światła dla pieszych – kilkukrotnie musiałam uciekać z pasów, bo pędził samochód. Myślenie, że ktoś w aucie = bóg. Styl prowadzenia auto! Chryste panie, strach się bać

2. Smog (chociaż to dotyczy Skopje) oraz smród – tutaj chyba jeszcze nie wprowadzono praw dotyczących emisji dwutlenku węgla i innych takich. Przez co pewnie 75% aut smrodzi niemiłosiernie i wyrzuca chmury czarnego dymu. A przodują w tym… autobusy miejskie. Zresztą nawet prawo pewnie by nie pomogło w obliczu braku środków na zmianę tej sytuacji.

3. Podejście do niektórych spraw. Na przykład mamy sytuację, gdzie trzeba coś pilnie zrobić, szefostwo zwołuje spotkanie robocze, po przyjściu na które najpierw jest godzina gadania i picia kawy, potem trochę pracy, potem wyjście na obiad, potem odrobina pracy i może jakieś piwo czy cuś? Dla mnie przyzwyczajonej do stylu: coś pilnego, więc zróbmy to i potem miejmy spokój (albo nie róbmy, zrezygnujmy z tego); taki półśrodek (bo często przez ten styl w końcu nie daje się czegoś zrobić) był trudny do zniesienia.

4. Służba zdrowia – jedynie prywatne przychodnie należy odwiedzać A na serio, mam wrażenie, że tylko tam mają w miarę sensowne wyposażenie. W szpitalu byłam raz, to wyglądało to tak: odstanie w ogromnej kolejce po numerek, odstanie w braku kolejki do gabinetu ostrego dyżuru, odczekanie na zrobienie zdjęcia RTG oraz jego odbiór, ponowne odczekanie w braku kolejki do gabinetu ostrego dyżuru, kolejne odczekanie w kolejce “numerkowej” do zapłaty. Koszmar! A do tego jakie wyposażenie i mam jakieś mocno ogruntowane (aczkolwiek nie w 100% sprawdzone) uczucie, że higiena nie jest tam na miejscu pierwszym, może drugim A większość moich wizyt u lekarza (z różnych powodów) kończyło się zaleceniem odpoczynku, picia dużej ilości płynów, ewentualnie brania paracetamolu i jakiejś witaminy

5. Komunikacja, głównie miejska. Autobusy chyba z lat 50-tych, czy 60-tych. Brudne, rozwalone, czesto z ledwo trzymającą się podłogą i dziurami w łączach na środku. Ale za to kierowcy chętniej się zatrzymują to tu, to tam i zabierają, gdy się biegnie na przystanek. Autobusy komunikacji podmiejskiej też niezbyt fajne. Dopiero autobusy międzymiastowe na dłuższych dystansach są ok, chociaż zdarzyło mi się na przykład jechać totalnym staruszkiem śmierdzącym 10 godzin do Tirany

6. Nie wiem, na ile to cecha ogólna, a na ile jednostkowa, ale mam wrażenie, że istnieje to pewna obojętność na losy ludzkie. Przykłady? Prawie mnie okradziono (dzieciaki żebrzące łapały za rękawy, a jeden z tyłu drugą ręką rozpinał mi plecak), gdybym nie wyczuła co się święci nie miałabym portfela i kto jeszcze wie czego. Nikt nie zareagował! Także kiedy zemdlałam w autobusie to wszyscy się rozeszli (poza jedną dziewczyną, która tak jakby z poczucia obowiązku pytała co się ze mną dzieje), a kierowca pokrzykiwał, że mam wyjść i pójść się umyć na stacji benzynowej (patrz: obrzydliwie brudne podłogi w autobusach). Mniejsze objawy widać na codzień: “jak się masz?” kiedy ich tak naprawdę to nie obchodzi, oferty pomocy w każdej sytuacji, a kiedy faktycznie o nią poprosisz, to się wykręcą. Wiele podobnych pierdół, które się niestety sumują.

7. System bankowy, a raczej jego podejście do klienta – obcokrajowca. Jako, że przyjechałam tutaj z gotówką otrzymaną na 8 miesięcy na wyżywienie i tzw. kieszonkowe, to zależało mi na tym, by to ulokować w banku. Otwarcie konta trwało wieki (oczywiście po odstaniu w kolejce), ale to okazał się najmniejszy problem. Okazało się, że akurat (przynajmniej w tym banku) jako obcokrajowiec nie mogłam mieć karty. Więc po każdą wypłatę musiałam latać do banku. Przy pierwszej wizycie okazało się, że te wizyty muszą być – o ile dobrze teraz pamiętam – do godziny 15-tej! Bo potem obsługa kont walutowych nie działa :S A wcale nie prosiłam o konto walutowe, myślałam, że mi to przeliczą na ichnią walutę. Przez to również płaciłam okropne opłaty manipulacyjne. Myślę, że zeżarły mi prawie jedno całe kieszonkowe :/ W końcu, dzięki dobrej woli koordynatora, zyskałam drugie konto i jego kartę bankomatową, którą używałam przez resztę pobytu. Ale co się nagryzłam z tymi absurdami, to moje.

8. Traktowanie kobiet, chyba w sensie tylko tych, które nie są z Macedonii. Genearlnie jest ok, ale mam wrażenie, że sam fakt, że jestem spoza Macedonii sprawia, że a/ powinnam chcieć chłopaka z Macedonii, b/ jestem zapewne łatwa, jak to każda z UE Sporo razy słyszałam (po 1 minucie rozmowy) tekst w stylu: czy nie chcę chłopaka, ja jednak powinnam sobie chłopaka z Macedonii znaleźć itd. A jeden kierowca w bezczelności doszedł tak daleko, że zaczął proponować “darmowe przejazdy oraz świetną kolację”, przy czym jednocześnie macał moje kolana! Bleee… zepsuło mi to nastrój na jakieś 3 dni. A znajomej wolontariuszce z Polski zdarzyło się, że koleś złapał ją za biust! Tragedia!

Część z nich zapewne jest podobna w innych krajach, ale to są rzeczy, które jakoś dały mi tutaj popalić.

To tyle na dzisiaj. Jestem padnięta totalnie i mam okrutny ból głowy. Następnym razem postaram się skupić na tym, za czym będę tęsknić. No, chyba, że jeszcze coś mi przyjdzie do głowy w aspekcie negatywów Dobranoc!

Pozytywy? Cudowne widoki z okien i balkonów. Szesnaste piętro gwarantuje nam niesamowity widok na praktycznie całe Skopje i część okolic. W tym oczywiście te cudne góry i wzgórza, które otaczają miasto. Pięknie o każdej porze dnia i nocy. Hm…  Bliskość dworców jest jednocześnie wadą (hałas) i zaletą. Jeżeli zechce mi się gdzieś pojechać, to nie będę musiała się zrywać godzinę wcześniej, by się dotelepać autobusem, lub rujnować się na taksówkę. Trochę bliżej centrum miasta i pracy. Również bliskość (co odkryłam dzisiaj, bo odbyciu rozmowy z dwoma przemiłymi  staruszkami siedzącymi na przyblokowej ławeczce) bazaru, supermarketów, sklepu mięsnego i bankomatu. Wszystko to jakieś 2-4 minuty od domu. Jak już się zdołamy oczywiście dotelepać na dół windą Rzeka Wardar kilka minut od domu.

Aktualnie bardzo tęsknię do przestrzeni naszego poprzedniego domu. Do własnego przytulnego i fajnego pokoju. Do nieźle wyposażonych kuchni i łazienek. Do olbrzymiego tarasu na najwyższym piętrze. Do spokoju naszej dzielnicy. Do życia w otoczeniu domków jednorodzinnych i ogrodów.

Ale przecież zostały mi niecałe dwa miesiące. A nawet – jak twierdzi licznik na blogu – niewiele więcej niż miesiąc i trzy tygodnie. Z czego przynajmniej dwa planuję spędzić na dzikiej podróży przez Czarnogórę i Chorwację. A na dodatek rozjeżdżamy się wszyscy. Portugalska Karolina wyjeżdża już 22 lipca do domu i wraca dopiero 17 sierpnia, więc nie ma jej prawie miesiąc. Karolina ze Szwecji wyjeżdża 24 lipca i wraca 15 sierpnia. Tiago w czasie naszego „oficjalnego” wolnego (28.07-15.08) planuje się przenieść do Kawadarci, by spróbować pracy w centrum, z młodzieżą. Więc przez jakiś czas będę tylko z Tiago, trochę będę sama. A, jeszcze Karolina ze Szwecji prawie zaraz po powrocie (chyba 23 sierpnia) jedzie na tydzień do Belgradu, bo ma wtedy obowiązkowe szkolenie wolontariackie, tzw. ewaluację środkową (którą ja miałam w maju). Tak więc mam nadzieje, że czas do 15 sierpnia upłynie mi szybko i jak najprzyjemniej.

Przez przypadek nawiązaliśmy kontakt z pewnym autorem, którego książkę ostatnio recenzjowałam. I mamy się spotkać w ostatnich dniach lipca, bo przyjeżdża do Skopje J To się nazywa szczęście! Mało tego, że się spotkamy i prawdopodobnie przeprowadzę również z nim wywiad (a on ze mną również quasi-wywiad, bo ciekawi go niezmiernie Macedonia), to jeszcze przywiezie mi kilka książek przesłanych przez moich rodziców oraz zabierze ode mnie prawdobodobnie wszystkie moje przeczytane książki + inne rzeczy – na tyle, na ile będzie miał miejsce. Przechowa je dla mnie, odbiorę albo po powrocie, albo jak uda się zorganizować w jednym z pobliskich miast spotkanie autorskie. Świetny przypadek J

A jeszcze ostatnio wróciło mi trochę szczęścia w konkursach (więc co, jeszcze mizerniejsze szczęście w miłości? Przecież już się gorzej nie da ;p). Najpierw wygrałam konkurs na recenzję tygodnia na portalu www.nakanapie.pl. Wygrałam bon na nieduże pieniądze do Selkara. Trochę dorzuciłam i mam dzięki temu „Cukiernię pod Amorem” oraz „Brick Lane”. Kilka dni później wygrałam konkurs na Portalu Księgarskim i otrzymałam książkę „Opowieści dla duszy”. A dzisiaj okazało się, że zostałam wybrana na portalu www.lubimyczytać.pl do zrecenzjowania książki „Szepty”. Oby tak dalej, nie pogniewam się w ogóle! J

Aktualnie nie mamy w domu internetu (obiecują nam założenie w poniedziałek, ale że jesteśmy w Macedonii, więc  niezbyt się na to nastawiam ), więc korzystałam dzisiaj z netu tylko w biurze. Niestety w mieszkaniu się nie da znaleźć żadnej niezabezpieczonej sieci, pod którą można byłoby się podpiąć, wszystkie mają za słaby zasięg. Dlatego jutro spróbuję poszukać albo kafejki internetowej, albo okolicznej kawiarni oferującej darmowy internet wifi. Macedonia ma zadziwiająco spore pokrycie terenu kraju sieciami internetowymi. Chwalą się tutaj, że mają jedno z najwyższych „obłożeń” internetem w Europie. Co niekoniecznie przekłada się na ilość osób używających internetu, czy nawet posiadających komputer. Aczkolwiek chyba większość osób do 40 roku życia uzywa internetu w miarę regularnie. A już Facebook jest tutaj niesamowicie popularny. Jak organizujemy jakieś wydarzenie (niezależnie, czy jest to warsztat, czy wieczór filmowy), to zawsze tworzymy tzw. wydarzenie na Facebooku i zapraszamy wszystkie znane nam osoby.

Ach, miałam napisać o internecie w nawiązaniu do naszych planów wyjazdowych. Planuję z Agą (wolontariuszką, która jest w Strudze, nad Jeziorem Ochrydzkim) wyjechać na jakieś dwa tygodnie. Wstępnie planujemy tydzień w Czarnogórze, tydzień w Chorwacji. A generalnie – zobaczymy, jak nam wyjdzie Internet bardzo by się przydał, bo chciałabym poczytać o obydwóch krajach, bo akurat ich nie mam w moim przewodniku, znaleźć ciekawe miejsca warte odwiedzenia, obejrzeć mały. Generalnie nastawiamy się na wybrzeże i morze Ale chcemy też wstąpić do Podgoricy, Zagrzebia i kilku innych miejsc, które nie są na wybrzeżu. A należałoby wybrać wstępną trasę, bo musimy zacząć pisać „podania” o noclegi :/ Nie mamy kasy, a niestety obydwa te kraje – szczególnie latem – do tanich nie należą, przynajmniej według budżetu wolontariuszek Dlatego więc planujemy wykorzystać znanych nam wolontariuszy (niestety nie ma ich na tych terenach zbyt wielu), może uda się też dotrzeć do wolontariuszy amerykańskiego Korpusu Pokoju. No i oczywiście planujemy poszukać też przynajmniej kilku noclegów poprzez stronę Coach Surfingu. Mamy też dwuosobowy namiot w razie najgorszej opcji. Ale jeżeli udałoby się zaklepać noclegi, to jak bym go najchętniej nie brała. Dobrze, że przynajmniej w Zagrzebiu nie musimy się martwić o nocleg. Aga ma tam znajomego z wyżej wspomnianego CS, którego kiedyś sama gościła 3 czy 4 noce (akurat jak ja tam byłam z moimi biblionetkowymi Misiami), więc on zaraz zaoferowal, że z chęcia nas przenocuje. Ale pozostaje jeszcze jakieś 11-12 noclegow

Ależ się rozpisałam, o matko! A miałam inny koncept na notkę – chciałam wrzucić tylko wiele różnych przemyśleń dotyczących Macedonii. Nie udało się, wyszło inaczej. Może innym razem. Teraz pozostaje tylko liczyć na to, że uda mi się gdzieś jutro (czyli w sobotę) podłączyć do internetu i notkę opublikować. Ciao!

*****

Dopisane w trakcie siedzenia w restauracji “Red Coffee”. Jak widać udało mi się znaleźć miejsce z dostępem do netu. I to na dodatek dwa bloki od naszego. I muszę dodać pozytyw do nowego miesca zamieszkania – w tej restauracji serwują całkiem niezłą pizzę, a na dodatek sporo tańszą, niż w innych odwiedzonych miejscach.

Właśnie widzę, że zbliża się potężna burza. Nie wiem, czy lepiej przeczekać ją tutaj, czy na tym naszym 16 piętrze

Na zakończenie – zdjęcia z naszego nowego mieszkania można znaleźć TUTAJ. Z naszego wyjścia do kafany – TUTAJ. A z wyjazdu do kosowskiej Prisztiny – TUTAJ.

A tutaj, na zachętę fotka z szaleństw w kafanie

Plan pobytu

Dzień pierwszy – przylot, leniwe pogaduchy, urodziny Caroliny (Szwecja)

***

Dzień drugi i ostatni – Skopje.

***

Dzień trzeci (właściwie przez przypadek) – Tetovo.

***

Dzień czwarty – w końcu według planu – Kanion Matka.

***

Dzień piąty – Kriva Palanka wraz z cudownym klasztorem św. Joachima Osogowskiego:

***

Dzień szósty – Bitola:

***

Dzień siódmy – Heraclea:

***

Na 3 noce mieliśmy zapewnione noclegi u znajomych wolontariuszek w Strudze:

***

Dzień ósmy – Ochryda:

***

Dzień dziewiąty – Sveti Naum:

***

Dzień 10 – powrót ze Strugi do Skopje

***

Dzień 11 – zakupy w Skopje i wylot do Polski

***

Na podsumowanie całości pobytu – temat prawie, że przewodni, czyli Aniołki Charliego

***

To na razie tyle, więcej wrażeń po 1 czerwca, kiedy polepszy nam się internet (bo dostaniemy nowe limity miesięczne) – ta notka powstawała trzy dni :/

Dyskusje, dyskusje – gdzie pojechać? Szreq z Jarlem.

Wszyscy padnięci, tylko ja szczęśliwa Na mostku – wejściu do ruin fortecy w Skopje.

Zachwyceni pączko-racuchami z czekoladą i cukrem pudrem

Malowany meczet, cudeńko światowej klasy!

Malowany meczet – na zewnątrz.

Nocne walki :p

W Kanionie Matka

I “Aniołki Charliego” w naszej wersji Również Kanion Matka.

To tyle aktualnie, spadam się nacieszyć towarzystwem!

Szreq, Kalais oraz Jarl Bronisz A już ku pełnej szczęśliwości – przywieźli mi stos książek!

Mam wielką nadzieję, że przez te 10 dni uda mi się pokazać im taką Macedonię, w jakiej się zakochałam. I, że po powrocie będą przynajmniej czuli sympatię do tego kraju, o ile nie zakochanie Trzymajcie kciuki, żeby mi sie udało! I mantrujcie o dobrą pogodę, bo na razie przywieźli z Polski chmury i deszcz

Petrovaradin. Cudnie! Jeżeli kiedyś będziecie mieli okazję odwiedzić Serbię, to Belgrad i Nowy Sad powinien być na liście miejsc do odwiedzenia. Czas upłynął mi tak szybko, że nie tylko nie zdążyłam odkryć reszty miasta, ale nawet i skończyć zwiedzania twierdzy Pociąg spóźnił się 30 min, co spowodowało przyspieszone bicie serca – bo jeszcze trzeba odebrać bagaż z przechowalni, pobiec na dworzec autobusowy, znaleźć Ulę i Mateja, kupić bilet na autobus nocny i ruszyć w trasę. A to wszystko w 20 minut! Ale się udało! Do Skopje przyjechaliśmy po piątej rano, taksówka i do pustego domu (bo współlokatorzy pojechali na szkolenie “początkowe” ich wolontariatu).

Jeżeli ktoś chciałby zobaczyć wszystkie fotki z mojego wyjazdu, to zapraszam TUTAJ.

Szkolenie było takie sobie. Szczególnie nie przypadł mi do gustu jeden z trenerów – jego styl pracy i zachowania działał na mnie, jak płachta na byka! Jako, że nie było ewaluacji dziennej, to dostało mu się w formularzu ewaluacji końcowej, ponoć się przejął. Pewnie mnie już nie lubi, ale trudno się mówi, nie byłam w stanie znieść tych personalnych komentarzy, wymuszonych żartów, misyjnego tonu, zachowania “ja wiem lepiej” itd. Jednak grupa była super. Było nas tylko 13 osób, z czego 11 osób było też na naszym pierwszym szkoleniu, więc było to miłe ponowne spotkanie. Super są ci ludzie, bardzo ciekawi wolontariusze

Belgrad mnie zachwycił! Masa zielni, pełno parków, skwerów, drzew, lasów miejskich. Szerokie ulice i chodniki. Czysto! Szczególnie w porównaniu do innych miast bałkańskich. Takie połączenie tego, co dobre z Bałkanów i dziedzictwa monarchii austro-węgierskiej Wielka, ładnie zachowana i pełna zieleni forteca Kalemegdan, dużo ciekawych budynków, kościołów, miejsc wartych zwiedzenia. Z wielką chęcią przyjadę na weekend, muszę tylko mądrze rozplanować swoje wyjazdy.

*************

Totalnie nie mam ostatnio chęci do pisania tutaj. A wręcz delikatny wstręt Sama nie wiem dlaczego. Miałam wrażenie, że się ostatnio uspokoiliśmy trochę, ostatni weekend był maksymalnie leniwy. W sobotę spędziłam popołudnie i wieczór u Draganów, u których była na noc nasza wspólna serbsko-chorwacka znajoma – Danijela. Zrobiła nam niesamowite naleśniki kakaowo-rumowe, z kremem czekoladowym, bananami i pomarańczami. Mniam! W niedzielę spotkałam się z Anette i Agatą, zjadłyśmy pyszną turecką pizzę, połaziłyśmy trochę, pogadałyśmy. I tyle.

A od poniedziałku mam sporo roboty. Ruszamy z nowym projektem – “Macedonia – kraj słońca” i mnóstwo z tym roboty. Do tego dochodzi przygotowywanie nowego numeru naszego magazynu “Libertas” i jego promocji. Zaczęliśmy również nasz “wolontariacki” blog. Do tego dochodzi szukanie materiałów do opublikowania, pisanie tekstów itd. Masa roboty.

Wrażenie, że się uspokoiliśmy trochę mi się zmieniło po tym weekendzie znowu. Nasza koleżanka z północy Europy nieźle daje  nam popalić, przez jej działania robią się takie niezbyt fajne emocjonalno-personalne jazdy. Generalnie jest sympatyczna, ale czasami jednak nie myśli o konsekwencjach tego, co robi. Zaczynam mieć wrażenie, że nie powinna pić W piątek zadzwonił do mnie Martin, z zapytaniem, czy nie chcemy pójśc na naszą ulubioną turecką pizzę. Umówiliśmy się na wieczór, okazało się, że “Galeria 7″ jest otwarta do 20, więc poszliśmy w końcu na zapiekany ser w barze “Sopocko”. A właściwie na zapiekankę złożoną z białego słonego sera, pieczarek, szynki, zapieczonej z żółtym serem na wierzchu. Bardzo smaczne Potem kupiliśmy nielegalnie wino i pojechaliśmy do domu. Piliśmy, gadaliśmy, a potem wręcz zaczęliśmy usypiać na tarasie. Wytrzymaliśmy do 4 rano, potem jednak stwierdziliśmy, że mimo wszystko jest ciut za zimno Wczoraj przebombaliśmy dzień nie robiąc kompletnie nic poza zakupami żywnościowymi Mieliśmy wizytę Stevicy oraz Becy (wdrapali się na szczyt góry Wodno – jakieś 1100 metrów – w ten upał! ;P), potem zrobiliśmy razem pyszną kolację, którą zjedliśmy na tarasie i zaczęliśmy znowu pić wino :/ A wieczorem dołączył do nas ponownie Martin. No i wtedy koleżanka po raz trzeci odkąd przyjechała na wolontariat pokazała co potrafi W związku z hm… klarowaniem się sytuacji, razem z Tiago i Karoliną poszliśmy sobie z tarasu :p Nasz kolega z Portugalii niestety cierpi trochę z okazji tych jazd, bo on się chyba troszkę zaangażował emocjonalnie :/ Ja też się czułam nieswojo, bo lubię Martina. Więc siedzieliśmy na mniejszym balkonie i gadaliśmy, gadaliśmy… Zaczyna się w mym życiu robić telenowela i niekoniecznie mi się to podoba.

Stwierdziliśmy też z Tiago, że zbyt często i/lub wiele pijemy, więc postanowiliśmy podjąć odpowiednie działania. Nie chciałabym zniszczyć sobie zdrowia poprzez nadmierne wchłanianie napojów wyskokowych :/ I nie tylko zdrowia, bo alkohol mózgowi i życiu generalnie nie służy, więc czas zmienić sytuację na lepszą. Nie twierdzę, że przestanę pić w ogóle, jednak chciałabym pić o 2/3 mniej i nawet rzadziej, niekoniecznie 3-4 razy w tygodniu :/ Bleeeee…

Jutro o 4 rano (!) wyjeżdżam na tydzień do Serbii – najpierw do Belgradu, a potem na 1 dzień do Nowego Sadu. W Belgradzie mam szkolenie “środkowe”, czyli tzw. ewaluację pośrednią (jedno z obowiązkowych szkoleń każdego wolontariusza EVS), gdzie spotkam moich przesympatycznych znajomych wolontariuszy A potem jedną noc spędzę u Danijeli, która będąc w Skopje zaprosiła mnie w odwiedziny.

Potem będę tydzień prawie sama w domu. Pozostała trójka jedzie na szkolenie wprowadzające do Sarajewa. A Valentina jest przecież w Skopje tylko pół tygodnia, więc sporo czasu spędzę sama. Z jednej strony nie podoba mi się ten pomysł, bo ten dom jest olbrzymi i samotność tutaj jest średnio przyjemna. Ale z drugiej strony to może być nawet fajne. Zobaczymy.

A już 17 maja przyjeżdżają do mnie w odwiedziny moje 3 biblionetkowe misiaki Nie mogę się doczekać! Mam tylko nadzieję, że uda mi się wszystko (trasę zwiedzania, noclegi, transport) załatwić na czas i dobrze! I, że dzięki temu w ciągu tych 10 dni wizyty tutaj zakochają się w Macedonii tak samo, jak i ja się zakochałam Aktualnie załatwiam noclegi, więc proszę trzymać kciuki!